24 Şubat 2001 tarihinde Ankara’da özel bir hastanede dünyaya gözlerini açtı. Doğumunda ilk dikkat çeken gür ve dik saçları oldu, zaman içinde bu özelliklerine parlak, cin gibi bakan gözleri ve kalın kara kaşları da eklendi. Yiğit kilolu bir bebekti. Aylar geçtikçe kafasını tutamaması bir gariplik olduğunu düşündürdü. Bunun üzerine ilk nörolojik muayenesi gerçekleşti. Çok sayıda tahlil ve işleme tabi tutuldu. Sonuç: Tespit edilen hiçbir bulgu yoktu, her şey normaldi ama kafasını hâlâ tutamıyordu. Tabii bu süreç içerisinde zaman ilerliyordu; Yiğit’in fiziksel gelişimi ve motor gelişimi yaşıtlarına göre geriden geliyordu.
Ailesi her şeyin normal olduğunu düşünse de nörolojik muayenelerle hayatı zor bir sürece girdi.
Artık hastaneler, nöroloji doktoru, çocuk doktoru ve fizyoterapistler hayatının bir parçası oldu. Zaman hızla geçiyordu; Yiğit’in yaşıtları ile arasındaki fark kapanmadığı gibi daha çok açılıyordu. Aile bu farkın fizyoterapi ile kapanacağını düşündüğü, daha doğrusu buna inandığı için Yiğit’e yoğun bir fizyoterapi eğitimi aldırmaya başlamıştı. Çünkü yapılan o kadar işleme rağmen hâlâ tanı yoktu. Üstelik her şey normaldi. Bu nedenle de aile yapabileceği tek şey olan fizyoterapi ile farkı kapatacağına inanıyordu.
Hacettepe Üniversitesi’nde toplanan kurula katılana dek bu süreç devam etti. Kurulda yurt dışından gelen ve tanısı olmayan nörolojik hastalıkların uzmanı olan profesörle Yiğit ve ailesi tanıştı, sohbet etme imkânı buldular. Yabancı doktorun söylediği şuydu: Yiğit yaşamına bu şekilde devam edecekti, fizyoterapi sadece vücudunda oluşması muhtemel kalıcı deformasyonların oluşmasına engel olabilecekti. Hatta bunun bile garantisi yoktu.
Bu hem bir yıkım hem de yeni bir başlangıç oldu. Çünkü modern tıp bu durumu açıklayamıyor, durumun kabullenilmesini istiyor ve bekliyordu.
Tabii bu arada Yiğit “PAŞA” oldu. Ailesi ve yakın çevresi ona Yiğit Paşa diye hitap etmeye başlamıştı. Bu hitap şekli Yiğit’in de çok hoşuna gidiyor, onu mutlu ediyordu. Zaten hastalanmadığı süreç içinde de daima gülen ve çok mutlu bir çocuktu.

Yiğit’i geliştirmek adına fizyoterapi eğitimleri devam ederken, bilişsel eğitimler, dil terapisi, diğer terapiler, kaslarına özel masajlar, biyoenerji terapisi, yüzme dersleri, eğersiz ata binme seansları, yunus balıkları ile yüzme eğitimleriyle süreç hem Yiğit için hem de ailesi için devam ediyordu. Hatta örgün eğitimi bile denediler. Bir süre okula gitmeyi denediyse de uzun süreli ve kalıcı olamadı. Sonrasında eve gelen öğretmenleri ile eğitimine olabileceği kadar devam etti.
Bu süreç içinde Yiğit hiç konuşamadı, yürüyemedi, yiyecekleri de ancak lapa kıvamına getirildiği zaman yiyebildi.
Büyüdükçe gözleri ve kaşları daha belirginleşti. Gülünce gözlerinin içi gülüyordu, konuşamıyordu ama her istediğini ve duygularını gözleriyle anlatıyordu. İnsanları ve misafir gelmesini çok seviyordu. Çekirdek aile dışında büyük aile içinde de çok seviliyordu ve bu sevgiye koşulsuz karşılık veriyordu.

Ama hastalıklar yakasını bırakmıyordu, yaş ilerledikçe hastalanma sıklığı arttı ve hasta kalma süreci uzadı. İstem dışı kasılmaları ile uzun süreli nöbetleri oluyordu, bu nedenle de hastanede yatması gerekiyordu.
Bu süreçte hâlâ tanı yoktu. Söylenebilen tek şey “gevşek bebek (hipotonik infant)” tanısıydı.
Yiğit her şeye rağmen hayattan keyif alıyordu, sütlü tatlılar başta olmak üzere sevdiği şeyleri yemek, sevdiği müzikleri dinlemek ve klipleri izlemek, hatta hatta film izlemek onu çok mutlu ediyordu. Vizyona yeni giren filmleri sinemada izlemek, tiyatroya gitmek de onu çok mutlu ediyordu. Tabii bir de buna çay ve cappuccino içmeyi de eklemek gerekir. Yani başını tutamasa da yürüyemese de tekerli sandalyesinde sosyalleşmeyi seviyordu.

On yedi yaşına geldiğinde skolyoz ameliyatı oldu. Bu zorlu ameliyat başarılı geçti; Yiğit’in hem boyu uzadı hem de daha dik oturabildiği için yaşam konforu arttı.
Artık yakışıklı bir ergendi, her şeyiyle, her hâliyle mutluydu; çevresine adeta sevgi yayıyordu ve mutlaka bulunduğu ortamın ilgi odağı oluyordu. Ama hastalıklar peşini bırakmadığı için, nöbetleri dışında geçirdiği zamanlarda ancak böyle olabiliyordu. Yaşının ilerlemesi ile orantılı olarak ağır nörolojik (yeşil reçeteli) ilaçlar kullanıyordu. Tabii nöbetlere bağlı olarak taşikardisi artmıştı. Nöbetlerinde hem çok yoruluyor hem de çok acı çekiyordu.
Yorulan kalbi daha fazla dayanamadı; 24 Ağustos 2022 günü acıları sona erdi.
Yiğit Paşa bizleri ve bu dünyayı bırakıp gitti.
Onun adını ve anısını yaşatmak, çocuklara destek olmak için ailesi Yiğit Sezer Eğitim ve Sağlık Vakfı’nı kurdu. Vakfın çalışmalarıyla Yiğit Paşa’nın hikâyesi Ankara’dan Anadolu’nun dört bir yanına ulaştı. Duygularını gözleriyle anlatan Yiğit’in sevgisi bugün bir çocuğun gözlerindeki ışıkta, omzundaki çantada, merakla açtığı kitabın sayfalarında, onu ısıtan montta, adımlarına eşlik eden bir çift ayakkabıda ve sevinçle kucakladığı oyuncakta yaşamaya devam ediyor.
Ailesi
